Rijbewijs gehaald!

Er zijn 3 verschillende manieren om als buitenlander in Zambia een rijbewijs te halen:
   1. Volledig rijexamen doen
   2. Huidige rijbewijs omzetten naar Zambiaans rijbewijs
   3. Rijbewijs kopen

De laatste optie klinkt misschien aanlokkelijk omdat dit impliceert dat er verder geen gedoe bij komt kijken. Het nadeel is echter dat dit geen officieel proces is en je eigenlijk vooral steekpenningen betaald om een officieel document te laten genereren buiten de systemen om. Deze optie viel voor ons dus eigenlijk al wel af.

Blijven optie 1. en 2. over, waarbij 2. de kortere variant is (je hebt immers al een rijbewijs en dus bewezen dat je kunt rijden). Hiervoor zijn echter wel de volgende documenten benodigd:
   – een geldig NL rijbewijs
   – een “echtheidsverklaring” van het RDW
   – een apostille stempel van het Ministerie van Buitenlandse zaken waarmee zij de “echtheid” bevestigen van de “echtheidsverklaring”

Zonder deze documenten ben je sowieso aangewezen op het volledige rijexamen, iets wat we als het even kan natuurlijk proberen te vermijden.

Voorbereiding in NL

Het proces van ons rijbewijs begon ergens in Juli, toen we allereerst de echtheidsverklaring van het RDW op hebben gevraagd om vervolgens met dit document naar Den Haag te gaan voor de apostille stempel. Gelukkig was het de hele zomer mooi weer zodat we dit konden combineren met een dagje strand. Wel kregen we hier alvast een voorproefje op Afrika, aangezien we niet de enige waren voor deze stempel. Al met al hebben we zo’n 2,5 uur moeten wachten op 2 stempels. Erg leuk ook met 3 kinderen die zich verheugd hebben op een dagje strand!

Medische verklaring

Naast de eerder genoemde documenten heb je sowieso een medische verklaring nodig van een arts (in Zambia) die bevestigd dat je goed genoeg kan horen/zien/bewegen om een auto te besturen. 

Een paar weken geleden zijn we hiervoor naar een van de lokale ziekenhuizen gegaan. Het is te hopen dat je als je in dit ziekenhuis bent je niet met spoed inzage in je dossier moet hebben, want de opslag van de dossiers lijkt niet helemaal te zijn geoptimaliseerd

Als we even in de rij staan komt er iemand die niet zichtbaar voor het ziekenhuis lijkt te werken naar ons toe en vraagt waarvoor we zijn gekomen. Na een korte uitleg neemt hij ons mee naar een loket en vraagt of we Zambianen zijn. Aangezien een “nee” in dit soort gevallen helaas tot een oneerlijke behandeling kan leiden, maar we helaas ook  geen “ja” kunnen zeggen, antwoorden we dat we hier zijn op een work permit. “In dat geval moeten jullie dubbel betalen” is zijn antwoord. Na een resoluut “geef dan de formulieren maar weer terug, we gaan wel ergens anders heen” (er is namelijk nog een ziekenhuis) blijkt de meneer ons toch wel te willen laten helpen voor de normale prijs. We betalen en nemen plaats in de wachtkamer waar ongeveer 10 mensen zitten.

Na nog geen 5 min roept deze beste meneer als eerste Gerard op om mee te gaan naar een behandelkamer. Hier zit een vrouwelijke arts klaar om de gezondheidscheck af te nemen. Onze “begeleider” geeft aan dat we “express service” krijgen, maar dat we dan wel extra moeten betalen. Gerard bedankt hem vriendelijk voor de goede service, maar dat we niet meer gaan betalen dan de andere gasten. Ondertussen is de arts begonnen met wat algemene gegevens op het formulier in te vullen. Ze vraagt of Gerards ogen goed zijn, ook voor zien in de verte. Omdat ze een beetje mompelt moet hij wel bij iedere vraag verzoeken of ze deze nog een keer wil herhalen. Na ongeveer 5 minuten staat Gerard weer buiten met een positieve medische beoordeling (incl. gehoor). Ook voor Alice is het zo geregeld en zijn we binnen een uur weer terug.

Ochtendje loket hoppen

Vervolgens is het op naar de RTSA (Road Transport and Safety Agency) om de omzetting te regelen. Omdat het hebben van de juiste documenten niet altijd een garantie is voor het soepel verlopen van processen, hebben we gevraagd of Simon met ons mee wil gaan. Simon is Zambiaan, een goede bekende van ons, een expert in dit soort processen en een vriend van de manager van de RTSA vestiging in Kabwe. Met name dit laatste is een absolute pré in deze relationele cultuur. Ook besluiten we om Roël mee te nemen voor wat extra gunfactor, sowieso ook leuk voor hem bij de Tu Ta auto’s

De ochtend begint met een bezoek aan de manager, hij moet namelijk de papieren beoordelen en accorderen dat we inderdaad het conversion proces (omzetting) gaan volgen en dus niet de testen hoeven af te leggen. Dit blijkt in orde. We krijgen formulieren mee die we in mogen vullen en inleveren in een volgend kantoor om onze gegevens in te laten voeren en foto en vingerafdrukken te nemen. Helaas werkt op dat moment het systeem niet waardoor wij (en de 10 andere wachtenden) verzocht worden om buiten te wachten. Een half uurtje later mogen we weer naar binnen en even later wordt Gerard geholpen, Alice mag nog even blijven wachten. Inmiddels is de manager even poolshoogte komen nemen en er ontstaat een discussie tussen hem en de medewerker die Gerard zojuist geholpen heeft over ons proces. Zij is het er namelijk niet mee eens dat wij, zonder de testen te doen het hele proces doorlopen. Wat precies de uitkomst van de discussie is, blijft onduidelijk, maar wel heeft de dame besloten dat ze niet echt mee wil werken en legt vervolgens Alice haar documenten continu onderop de stapel. Na ongeveer een uur vraagt Gerard hoe het precies werkt met de volgordes aangezien hij al klaar is en Alice nog zit te wachten, waarop ze antwoord dat ze zo aan de beurt is. Dit blijkt dan ook zo te zijn.

Vervolgens mogen we weer terug naar de manager voor een volgende accordering (oa. het akkoord voor de theorie toets die we dus niet hoefden doen). Vervolgens kunnen we door naar een ander kantoor waar we moeten betalen en wij enigszins hoopvol zijn dat ons rijbewijs er uit komt rollen. Dit gebeurd ook, maar blijkt een “provisional” rijbewijs te zijn. Het definitieve rijbewijs volgt zodra we de rijtest hebben afgelegd. Dit is volgens ons natuurlijk niet helemaal de bedoeling, maar uit een check van Simon bij de manager blijkt dat het om een lichte rijvaardigheidstest gaat, want ze moeten natuurlijk wel een beetje een beeld hebben bij of we wel kunnen rijden. Het is natuurlijk niet zo dat we bang zijn om een dergelijke test te doen, maar we hadden gehoopt er zonder al te veel gedoe van af te komen. We krijgen het advies om rond 14.00 terug te komen (het is inmiddels bijna 13.00, lunchtijd) om de test te doen.

Vol goede moed zijn we om 14.00 weer terug bij RTSA om de test te doen. Nadat we betaald hebben (deze keer om de test te mogen doen), krijgen we van weer een ander bureau te horen dat we aangemeld zijn voor de test, maar de afspraak nu moeten gaan maken met de examinator. Dit blijkt een paar dagen later te kunnen, om 9.00 uur. Helaas dus niet alles in 1 dag geregeld, maar wel een grote stap voorwaarts!

Dag van de waarheid!

Op de dag van de waarheid staan we netjes om 9.00 klaar om de test te gaan doen. Nadat we ons aangemeld hebben worden we verzocht buiten te wachten op de examinator. Deze komt rond 9.30 en als hij bijna zover is om in te stappen geeft hij aan dat als we met onze auto gaan “afrijden” (wat een automaat is, zoals 8 van de 10 auto’s in dit land) we wel een restrictie op ons rijbewijs krijgen dat we ook alleen met een automaat mogen rijden. Nu is dit natuurlijk typisch zo’n geval dat als je de restrictie niet hebt, je nooit in een schakelbak zal hoeven te rijden. Maar als je de restrictie wel hebt, dan is de kans groot dat je een keer onverwacht toch geen keus hebt om er wel in te moeten rijden en mogelijk problemen krijgt met de politie. Een korte discussie over dat het toch een omzetting van het huidige rijbewijs is en dat niemand dit eerder had verteld heeft uiteraard geen zin. Of we gaan nu examen doen in onze auto en krijgen een restrictie, of we moeten een handgeschakelde auto regelen.

We besluiten dit laatste te gaan doen, via een lokale rijschoolhouder die op dit moment ook bij RTSA is. Na een korte onderhandeling worden we het eens over de prijs (niets is gratis hier) en ongeveer een half uurtje later is zowel de examinator weer terug en is de auto beschikbaar. Klaar voor vertrek dus!

Tijdens het wachten blijkt overigens dat ze het met de S van RTSA (Safety) ook bij de RTSA niet zo nauw nemen. Een 15-tal bezoekers worden namelijk achterin een paar pickup trucks vervoerd naar een andere locatie.

Allereerst is het de beurt aan Gerard. Het begin voelt wat onwennig, want het is toch al even geleden dat we hebben moeten schakelen (zeker omdat dit met links is hier), maar dat went gauw genoeg. Daarnaast is het net of er ineens overal verkeersborden (STOP-borden enzo) staan die er eerder niet waren. Het rondje rijden gaat verder prima en halverwege geeft de examinator aan dat we mogen wisselen

Alice begint met goede moed aan haar ritje, echter Roël lijkt er niet veel vertrouwen in te hebben. Hij zit namelijk gewoon op de achterbank, het kinderzitje zit in onze eigen auto, en besluit om na een paar honderd meter de deur te openen. We hebben de deur maar weer dicht gedaan en op slot, voordat hij doorheeft hoe dat werkt zijn we waarschijnlijk al weer terug. Ook Alice haar rondje gaat verder prima en een half uurtje nadat we vertrokken zijn rijden we weer het compound van de RTSA op. Een paar lokale rijschoolhouders en andere gasten die daar rondhangen verbaasden zich nog wel over Alice haar resolute rijstijl, dat zijn ze schijnbaar niet gewend in Zambia.

Op zich hadden we het al op de papieren van de examinator zien staan, maar na nog een keer een kwartiertje van papierwerk en administratie in de computer komt er (uiteraard bij een volgend loket en na de volgende betaling) dan toch echt een definitief rijbewijs uit!

De komende 5 jaar mogen we hier rijden, zonder restricties!

Ons dagelijks leven

In een vorige blog schreven we al dat de maand November met name in het teken zou staan van ons settelen in Zambia. Dit is dus ook waar we vooral op dit moment mee bezig zijn. We leren de weg kennen in Kabwe, we ontmoetten mensen en starten met het opbouwen van relaties, we zijn bezig om van ons huis een thuis te maken, organiseren onze lokale telefoon nummers, bankrekening, auto verzekering, etc.

Doordat we ons hele leven hier aan het opbouwen zijn, leren we veel over het dagelijks leven hier. Op sommige vlakken is dat best anders dan in Nederland. Hieronder hebben we een aantal onderwerpen beschreven.

Community, community, community
Nederland, en een groot deel van Europa, is vaak individualistisch ingesteld. Een cultuur waarin het belangrijk is om je eigen persoonlijke behoeftes te kunnen bevredigen. Een land als Zambia is anders. Het handhaven en versterken van de onderlinge relatie is belangrijker dan persoonlijke doelen nastreven. Deze cultuur ervaren wij ook heel erg in de gemeenschap die om ons heen staat. Deze gemeenschap bestaat voor een deel uit mede-OM’ers en andere (toch veelal blanke) zendelingen/ontwikkelingswerkers. We hebben al erg veel van deze gemeenschap mogen ontvangen. Zo werd er de eerste 2 weken bijna iedere dag voor ons gekookt, is het heel normaal om gereedschap en andere spullen onderling te rouleren, is er een schema wie wanneer melk haalt bij de boer voor alle buren en bij een bezoek aan de hoofdstad Lusaka (+/- 3 uur rijden enkele reis) is de kans groot dat je ook met spullen voor een ander thuis komt. Wij zijn natuurlijk nieuw en kenden bij aankomst nog bijna niemand hier. De warme ontvangst en de zorgzaamheid van de community om ons heen draagt heel erg bij aan een zachte landing hier in Kabwe.

Water, Elektriciteit, Internet
Dingen waar we in Nederland eigenlijk niet meer over nadenken, maar als vanzelfsprekend beschouwen. Hier hebben we het ook allemaal, maar gaan we er wel een stuk bewuster mee om.
Onze voornaamste waterbron is grondwater. Via een pomp wordt dit naar een grote tank die op een toren staat gepompt. De zwaartekracht zorgt voor de druk die het water uit de kraan laat lopen. Wij hebben gelukkig een filtersysteem waardoor het water (uit 1 kraan in huis) drinkbaar is. Om het water schoon te houden moeten we wel jaarlijks de filters vervangen.

Onze persoonlijke wateropslag
Water toevoer/afvoer, filter en geiser

Elektriciteit gaat op prepaid basis. Je koopt als het ware een aantal kWh. Zeker omdat we ook een beperkt budget hebben zijn we ons veel bewuster van wat we gebruiken en of het wel nodig is. Zo hebben we bijvoorbeeld een geiser voor warm water. Het kost veel energie om deze de hele dag water warm te laten houden, terwijl je maar weinig gebruikt. Vandaar dat we deze eind van de middag aan zetten, zodra het water opgewarmd is gaan we douchen om vervolgens de geiser weer uit te zetten. Warm water voor afwassen gaat met behulp van de waterkoker. Douchen na het hardlopen ’s ochtends vroeg gaat met koud water. De vele “powercuts” waardoor we regelmatig enkele uren geen energie hebben, helpen overigens wel mee om het gebruik te beperken.
Internet is ook iets anders dan thuis. Het is een stuk langzamer, onbetrouwbaarder en niet onbeperkt. Op werkdagen tussen 6.00 en 18.00 overdag hebben we een maandelijkse data limiet van 10GB, daarbuiten is het wel onbeperkt. Laptops en ipads staan dus overdag standaard niet verbonden met Wifi, tenzij we echt iets moeten doen op internet.

Verkeer
Verkeersveiligheid is wel echt een ding hier. De wegen zijn vaak niet zo goed als we in Nederland gewend zijn en de voertuigen die er op rijden (met name vrachtwagens en bussen) zijn regelmatig in erbarmelijke staat en enorm overbeladen. Vrachtwagens waarbij de lading twee keer zo hoog is als de vrachtwagen zelf zijn geen uitzondering. Dit in combinatie met de vaak lange afstanden die mensen afleggen, met te weinig rust maakt dat er regelmatig levensgevaarlijke situaties optreden. Vaak lopen die ook niet goed af. Zo reden wij onlangs op de hoofdweg achter een 20-persoons bus onderweg naar de hoofdstad Lusaka (ongeveer 3 uur rijden). Vanaf de andere kant kwam een erg zwaar beladen vrachtwagen veel te ruim de bocht uit. De bus voor ons moest uitwijken naar de berm, waar het door deze onverwachte manoeuvre bijna omviel. Gelukkig waren ook wij op tijd afgeremd, waardoor deze situatie goed afliep. Diezelfde avond op de terugweg vanaf het vliegveld, ongeveer een half uur nadat  we de andere kant opreden kwamen we langs een ongeluk tussen een vrachtwagen en een personenauto. Gelukkig was het donker, want uit deze personenauto zal niemand levend zijn gekomen… Het is dus niet voor niets dat wij voor trips buiten Kabwe in gebed vragen om bescherming.

Een willekeurig ongeluk
Geen uitzondering qua belading

Workers
Enkele maanden geleden, toen duidelijk werd dat wij het huis van Chris en Lussna Welman zouden overnemen, vroegen zij ook aan ons of wij hun “workers”, de tuinman/klushulp/manus-van-alles Joël en hulp in de huishouding Lyness over wilde nemen. Iets waar wij niet direct ja op konden zeggen. Natuurlijk klinkt het in eerste instantie als aanlokkelijk en makkelijk, maar daar tegenover rijst ook de vraag of het wel nodig is en geen overbodige luxe. Inmiddels weten we dat het in de cultuur hier heel normaal is om hulp te hebben en wordt het niet gezien als luxe. Veel dingen, zoals eten koken, schoonmaken, boodschappen doen en overige regelzaken e.d. kost door gebrek aan de juiste middelen gewoon veel meer tijd. Daarnaast kost ook de home schooling die Alice doet enkele uren per dag extra ten opzichte van wat we gewend zijn. Door de kwaliteit van de bouwmaterialen is onderhoud/reparatie van elekriciteitsystemen, waterleidingen, riolering, etc ook ets waar veel tijd in gaat zitten. De betrouwbaarheid en kwaliteit van de “vakmensen” is over het algemeen laag, waardoor de meeste van deze taken toch bij onszelf komen te liggen. Een ander belangrijk argument om toch deze mensen in dienst te nemen is echter het welzijn van deze mensen en hun families zelf. Beiden hebben ze een gezin (Joël 4 kinderen, Lyness 5 kinderen en 3 kleinkinderen) te onderhouden en de banen liggen hier niet voor het oprapen. De kans dat zonder werk er verkeerde keuzes gemaakt worden is ruim aanwezig, waardoor we weten dat het goed is (naast dat het ook echt heel fijn is!) om deze mensen in dienst te hebben.

Beschikbaarheid van boodschappen en andere middelen
Na een maandje hier in Kabwe realiseren we ons hoe gelukkig we onszelf mogen prijzen in Nederland met winkels als de AH, LIDL, Praxis, Hema, Blokker etc in bijna elke plaats. Kabwe telt ongeveer 400.000 inwoners (geschat). Vorig jaar is er een 2e supermarkt geopend. Nu is dit wel meteen een hele grote en luxe, maar toch zijn er regelmatig artikelen niet beschikbaar. Die bijvoorbeeld vorige week er nog wel waren of omdat ze uberhaupt niet te krijgen zijn in Zambia of extreem duur.

De meeste Zambianen halen hun spullen vooral op de lokale markten. Ook wij zullen, waar mogelijk, proberen om onze spullen op de markt of in lokale winkeltjes te halen. Ook op deze manier kunnen we hierdoor de lokale bevolking steunen.

Van niet-levensmiddelen (bijv. keuken apparatuur, meubels, gereedschap) is het assortiment in Kabwe zeer beperkt en is de prijs-kwaliteit verhouding bedroevend. Voor veel dingen is het advies: Lusaka (3 uur rijden). Vandaar dat we er voor hebben gekozen om zelf bijv. een aantal meubels te maken.

 project “hoekbank” in progress
project “salontafel” in progress

Op een aantal vlakken gaan we er wel op vooruit. Melk halen we bijv. samen met een aantal anderen rechtstreeks bij de boer. Dit moeten we dan wel zelf even pasteuriseren, maar veel verser ga je het niet krijgen. Brood hebben we iedere ochtend vers, want dat bakken we ook zelf.

 Meel voor een week of 3
Melk voor een halve week

Daarnaast hebben we diverse fruitbomen in onze tuin, waaronder bananen, sinaasappels, mango’s, avocado’s, bramen en aardbeienplantjes.

Veiligheid
Buiten een situatie die Alice met een bezeten man heeft meegemaakt, 2 jaar geleden toen we in het noorden van Zambia waren, hebben we ons nog geen moment onveilig gevoeld in dit land. We zijn ons er echter wel altijd van bewust dat we blanken zijn in Afrika. Een blanke huid staat hier toch al gauw voor rijkdom en macht. We zullen dus eerder een doelwit zijn voor lokale kwaadwillenden. Maar gelukkig zijn we deze dus nog niet tegen gekomen. Wel nemen we onze voorzorgsmaatregelen, ook vanwege ervaringen van andere blanken:

  • Onze tuin is omringd met een 2mtr hoge stenen muur, daar boven op een “electric fence”. De poort is standaard dicht, en ’s avonds op slot.
  • We hebben een dubbel alarm met allebei 4 poten. Tanya, een zwarte labrador en Toffee, een jack russel.
  • ’s avonds als het donker is (+/- na zevenen) gaan we niet meer lopend over straat
  • We reizen niet met teveel cash geld of dure spullen op zak, al helemaal niet zichtbaar
  • In bepaalde buurten wordt afgeraden om als blanke je auto te parkeren en zelf weg te gaan. De kans bestaat dat je terug komt en je auto beschadigd is. Vervolgens wordt jou de schuld in de schoenen geschoven dat een andere auto ook beschadigd is wat kan leiden tot hele vervelende situaties. Waar we dit weten, nemen we dus een taxi.

 Onze gate

Huisdieren
In Nederland hadden we geen huisdieren. Hier hebben we 2 honden en een kat van Chris en Lussna overgenomen. Buiten dat het gezellig is en goed voor de kinderen hebben ze ook alle 3 een taak en vullen ze elkaar aan.

  • Tanya is de zwarte labrador. Een hond met een enorm lief karakter en opgegroeid met (kleine) kinderen. Als er ooit een hond is die geen vlieg kwaad zal doen dan is het Tanya wel. Zambianen zijn echter erg bijgelovig en bang voor zwarte honden. Puur vanwege haar uiterlijk zorgt zij al voor veiligheid
  • Toffee is de Jack Russell. Speels en eigenwijs, maar tegelijkertijd ook de echte waakhond. Toffee is erg alert, slaat aan bij het minste of geringste onbekende. Daarnaast houdt hij ons terrein schoon van wat groter ongedierte zoals bijv. ratten, mochten die zich willen laten zien en heeft hij in het verleden al eens slangen gevangen
  • Pesto is de kat. Die leeft zowel binnen als buiten en houdt het huis schoon van de kleinere ongediertes (bijv. muizen)

Samen met de hond van de buurvrouw zorgen zij er dus voor dat zowel het buitenterrein als het huis veilig is voor ons allemaal.

 Toffee, Tanya en ons eigen “alarm”
Pesto

Planning
Ik weet niet of er een woord is in het Bemba (lokale taal van Zambia) voor “planning”, maar als het bestaat zal het niet veel gebruikt worden. Men neemt hier veel dingen gewoon zoals ze komen. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen wel. Een mentaliteit waar wij, als efficiënte Hollanders, nog wel eens moeite mee kunnen hebben. Deels is het echter wel te verklaren, omdat er best veel meer extra factoren zijn die een planning in de war kunnen schoppen, zoals urenlang geen elektriciteit, heftige regens in het regenseizoen (zoals wij die niet kennen), problemen met auto (of fiets), etc. Het overgrote deel is echter cultuur. Het onderhouden van een goede relatie is belangrijker dan het behalen van een doel. Een goed voorbeeld is het overschrijvingsproces van onze auto. Dit was een ingewikkeld geval, omdat deze bij de vorige eigenaar een overheidseigendom was en dit wat complicaties met zich meebracht. Inmiddels zijn we echter ruim een maand bezig en verwachten we (wederom) dat het deze week afgerond kan worden.

Insecten en ander ongedierte
Insecten en ongedierte zijn er overal en altijd. Met name veel vliegen en muggen (mogelijk met malaria), spinnen, hagedissen, slangen, termieten. Bescherming hiertegen is onderdeel van het dagelijks leven. Vanwege het warme klimaat zijn de huizen niet zo geïsoleerd als we in Nederland gewend zijn. Alle ramen en deuren zijn daarom voorzien van horren, als we ’s avonds rond of na zonsondergang buiten gaan gebruiken we insectenwerende middelen. We spuiten regelmatig in huis tegen insecten en een paar keer per jaar spuiten we rondom het huis tegen termieten.

 Alle deuren en ramen zijn voorzien van zowel “burglar bars” (tralies) als horren ter bescherming

Werk van termieten

Geloof
Nu we hier zijn merken we een sterke groei in ons geloofsleven. Veel zekerheden en dingen waarvan we weten hoe ze werken in Nederland, zijn hier weggevallen of niet van toepassing. Dat maakt je afhankelijk. En laat je ook realiseren hoeveel je in een bekende omgeving je vertrouwen stelt op je eigen kennis, ervaring en gewoontes. Natuurlijk hebben we onze levens- en reiservaring meegenomen naar Zambia, wat ons helpt, maar toch zijn we hier een stuk kwetsbaarder. Bijna niets is vanzelfsprekend. Het is mooi om juist door onze eigen kwetsbaarheid de kracht en liefde van God te ervaren. Zoals Paulus in 2 Kor 12:9 schrijft: “Daarom durf ik mij toch op mijn zwakheden te beroemen, omdat dan de kracht van Christus in mij gezien kan worden”. God is bij ons, Hij helpt ons bij alle stappen die we zetten en Hij zal ons niet loslaten. Doordat we dit nu extra beseffen, zoeken we Hem nog meer in gebed en door het lezen van de Bijbel, zowel samen als alleen. Doordat wij ons meer openstellen voor Hem, ervaren wij ook meer van Zijn liefde en kracht.

Armoede
Zodra we bij ons de poort uitrijden worden we direct geconfronteerd met armoede. Overal om ons heen is armoede. Volgens de Verenigde Naties leeft 68% van de Zambianen onder de armoedegrens. De Wereldbank hanteert als armoedegrens een inkomen van 1,25dollar per dag. Dit komt overeen met ongeveer 12,50 kwacha (lokale munteenheid). Voor de beeldvorming: Een brood kost 10 kwacha, groente op de markt kost 10 kwacha, 1kg meel kost ongeveer 9 kwacha. De verhoudingen zijn schrijnend, maar laat ons ook extra beseffen hoe gezegend wij zijn met alles wat we hebben. Iedere dag zien en ervaren wij hoe dankbaar we mogen (en moeten) zijn met onze rijkdom. Tegelijkertijd worden we iedere dag bevestigd in hoe nodig het is dat deze mensen geholpen worden. Het helpen van mensen in armoede is altijd een belangrijke drijfveer voor ons geweest om deze stap te zetten. Het is dus goed dat we hier zijn. We zullen ons de komende periode verder gaan oriënteren hoe we dit handen en voeten kunnen geven.

Eerste week en vooruitblik

Inmiddels zijn we ongeveer een week in Zambia. Door alle nieuwe indrukken en ontmoetingen voelt het echter alsof we er al veel langer zijn (sorry voor het cliché, maar het is nu eenmaal echt zo). In dit blog zullen we terugblikken op de afgelopen week en op hoofdlijnen vooruit kijken naar de komende paar maanden. Onderaan het blog staan wat willekeurige foto’s van deze eerste week.

De eerste week

Deze eerste paar dagen stonden voornamelijk in het teken van mensen (opnieuw) ontmoeten, onze weg vinden in de nieuwe omgeving en dingen regelen voor een langdurig verblijf (onze auto op naam laten zetten, SIM kaart voor telefoon regelen, zaken rondom de woning regelen, etc).

De familie Welman, die de afgelopen jaren in “ons” huis woonde zijn afgelopen woensdag definitief vertrokken uit Zambia. Chris Welman is International Director voor OM Sportslink, Gerard zal veel met hem gaan samenwerken. Er was dus best veel te bespreken in een korte tijd, zeker ook omdat sommige zaken rondom het huis best enige uitleg behoefde (zoals prepaid elektriciteit, een grondwaterpomp en watertank als voornaamste water bron, bescherming tegen insecten en termieten, de honden en kat die we overnemen, etc)

Komend weekend zullen we gaan verhuizen naar ons nieuwe huis. Er zal nog wel een en ander aan meubels moeten komen, maar er staan in ieder geval bedden voor ons om te slapen en een grote picknickbank onder de veranda om aan te kunnen eten. Na al 2x in Nederland verhuist te zijn en nu naar een tijdelijke woning in Zambia zijn we (zeker ook de kinderen!) er wel aan toe om ons te gaan settelen op een vaste plek. Meubels zullen we waarschijnlijk laten maken (goedkoper dan in een meubelwinkel iets kopen, en waarschijnlijk betere kwaliteit), dus die komen vanzelf.

We kijken met een positief gevoel terug op onze eerste week. We zijn best moe door alle indrukken, het temperatuurverschil en alles wat geregeld moet worden, maar we zijn erg blij dat we hier zijn. Er is hier een hele hartelijke community van OM’ers en zendelingen van andere organisaties die er alles aan doen om de landing hier zo zacht mogelijk te maken. Aan alles merken we dat ook de kinderen moeten wennen, maar ook zij staan er positief in. We weten dat dit de plek is waar God ons op dit moment wil hebben en vertrouwen Hem dat we onze draai hier zullen gaan vinden.

Een paar indrukken waardoor we weer herinnerd worden aan het feit dat we weer in Afrika zijn:
– Voor het overschrijven van onze auto moeten we langs ongeveer 7 verschillende loketten. Een week geleden zijn we gestart, de verwachting is dat het halverwege volgende week geregeld is. Onze situatie schijnt dan wel extra complex te zijn, omdat de auto die wij gekocht hebben op naam van de overheid stond.
– Als je naar de supermarkt gaat komt je met minimaal 5 plastic tasjes thuis, ook als je maar 5 items gekocht hebt. (hier gaan we iets voor verzinnen…)
– de geur van alles en iedereen om ons heen (niet uit te leggen, maar ongetwijfeld herkenbaar voor diegenen die vaker in Afrika zijn geweest)
– Muv de grote supermarkt moet bijna alles hier met cash betaald worden. De laatste week van de maand zijn de pinautomaten echter leeg omdat iedereen dan salaris heeft gehad. En aan het eind van de maand staan er dus ook rijen van minstens een uur.
– het gemiddelde rijgedrag en de staat van de wegen (het is niet voor niets dat diverse mensen eerst bidden voor een veilige reis voor ze met de auto weg gaan. Een goede gewoonte die we onszelf ook eigen mogen maken)
– Iemand groeten betekend vaak ook even een kort praatje maken (ook al ben je diegene vandaag al eerder tegen gekomen…) 

– Eerst een gesprek aan gaan met iemand voor je pas vraagt wat je eigenlijk wil weten.

 – Ook al weten mensen de weg niet, ze helpen je met alle liefde (ook al is het misschien de verkeerde kant op)

Vooruitblik

Even op hoofdlijnen hoe onze komende periode er uit zal gaan zien: 

Afgelopen week zijn de meiden al begonnen met hun schoollessen, met een wel erg bekende juf 😉 Overigens moest Alice van de meiden wel een bril op als ze les hebben, want dan weten ze tenminste dat ze moeten luisteren (aldus Faya) Hierbij weten jullie dan ook meteen hoe goed Faya soms normaal kan luisteren. 😉

November – focus op “landen” en settelen. Wennen aan onze nieuwe omgeving, ons huis en spullen op orde brengen, etc. In deze periode zullen we nog niet actief betrokken zijn bij de diverse bedieningen van OM. We geloven wel dat we in deze periode Jezus’ liefde mogen uitdragen, simpelweg door wie we zijn, wat we doen en waarom we dit doen.

December/Januari – Deze maanden zullen we gebruiken om ons te oriënteren op de verschillende bedieningen van OM in Zambia (zie ook de website van OM Zambia). Ook al zullen we niet overal direct bij betrokken zijn is het goed om te weten wat er allemaal om ons heen gebeurd. Voor Gerard zal dit ook een periode van inwerken zijn binnen Sportslink. Hij zal deels op Internationaal niveau gaan werken, en deels in Zambia. Deze maanden zullen gebruikt worden om te verdiepen in Sportslink Internationaal, te zien en te ervaren wat er in Zambia gebeurd en waar mogelijk al kleine projecten op te pakken. Alice zal naast de oriëntatie en de zorg voor het gezin ook een collega fysiotherapeute (ook via OM) adviseren en bijstaan

Februari – April – MDT (Mission Discipleship Training). Deze training is er op gericht om mensen voor te bereiden op het werken “in het veld”. Belangrijke kernpunten van deze training zijn discipelschap en het omgaan met cultuur verschillen.

Willekeurige foto’s van de eerste week

Overstap in Kigali (Rwanda)
Aangekomen bij de basis van OM in Zambia

Aan speelkameraadjes geen gebrek op de basis

Ook niet aan speelruimte

Iemand moet toch vertellen wat er gaat gebeuren

White prinsesses of Zambia
Basketbal bij >30 graden
Toeschouwers op veilige afstand
Groepsfoto na afloop
Gerard met Chris Welman

Kijkje bij het nieuwe huis (meer hierover volgt spoedig!)
Kennismaking met 2 van de 3 huisdieren

Bezoek aan Bethesda (school voor lichamelijk- en/of geestelijk gehandicapte kinderen)
Les van juf Alice

Eerste update vanuit Zambia

Zoals in ons vorige bericht al aangekondigd was de goedkeuring van Alice voldoende om onze tickets te kunnen boeken. Dit hebben we dus ook gedaan en inmiddels zijn we gisteren (24 Oktober) om 12.00 geland in Zambia en waren we rond 16.00 op de plaats van bestemming. Een paar hoogtepuntjes van de laatste weken in NL

Kinderchampagne

Ongeveer een week na de goedkeur van het visum van Alice kregen we ook het bericht dat Gerard zijn visum uiteindelijk toch was goedgekeurd. Dit was voor ons een mooie bevestiging van onze roeping en dat God boven alle bureaucratische processen staat en ons daadwerkelijk in Zambia wil hebben.

In dezelfde periode hebben we ook onze tickets geboekt.

Reden genoeg voor een glaasje (kinder) champagne!

 

Uitschrijven uit Nederland

Op 22 Oktober, een dag voor vertrek, hebben we ons dan officieel uitgeschreven uit Nederland. Hieronder een filmpje wat we gemaakt hebben over deze gebeurtenis.

Aankomst in Zambia

Op 23 Oktober, rond 23.00 hadden we voor het laatst voet (of eigenlijk vliegtuigwiel) op Europese bodem en vertrokken we vanaf de luchthaven bij Brussel richting Kigali (Rwanda) en vervolgens naar Lusaka in Zambia. Na een goede en voorspoedige vlucht kwamen we rond 12.00 op woensdag aan. Van daar uit was het nog ongeveer 3 uur rijden naar de OM basis in Kabwe. Hier zullen we de eerste paar weken in een guest house verblijven. Daarna zullen we verhuizen naar ons “eigen” huis.

GOEDKEUR VISUM ALICE – GAAN!

We hebben eindelijk positief bericht ontvangen uit Zambia! Alice haar visum aanvraag is goedgekeurd. Dit betekent dus dat we mogen gaan! We verwachten in de herfstvakantie (20 – 26 Okt) te zullen vertrekken.

De aanvraag van Gerard is nog in behandeling, maar met de goedkeur van het visum van Alice is het waarschijnlijker dat ook deze goedgekeurd gaat worden. We hoeven dit in elk geval niet in Nederland af te wachten.

Alle eer aan God voor deze doorbraak! Wij danken Hem voor zijn trouw, Zijn plannen falen niet!

Korte update

Bij deze even een korte update over onze situatie. Helaas nog geen echt nieuws ten aanzien van ons visum. Er is ons gezegd dat we deze week meer horen van de aanvraag van Alice. Over de aanvraag van Gerard horen we waarschijnlijk pas over enkele weken weer wat.

We hebben inmiddels besloten om sowieso de maand september nog in Nederland te verblijven. Zo bouwen we in ieder geval enige zekerheid in, wat voor ons, en voor de kinderen rust zal geven. Daarnaast zijn we ook aan het proberen te regelen dat we vanaf volgende week (in ieder geval een van ons) weer kunnen gaan werken om zodoende een deel van de extra kosten in Nederland te kunnen dekken

Momenteel wonen we in een klein zomerhuisje waar we sowieso binnenkort uit zouden moeten. Vrijdag a.s. verhuizen we naar een ander huisje waar we langere tijd kunnen verblijven indien nodig. We kijken hier erg naar uit, want het lijkt ons een erg fijn plekje om te wonen!

Groeten, Gerard, Alice, Maji, Faya en Roël

In de woestijn…

We zitten dit moment in een lastige situatie. Onze planning was om inmiddels al in Zambia te zijn. Ons vertrek stond op 7 augustus gepland. Helaas hebben we nog geen goedkeuring voor een werkvisum waardoor we nog niet kunnen vertrekken. Hoe lang dit proces nog gaat duren is ons onbekend. Het voelt daarom een beetje alsof we geen vaste grond onder onze voeten hebben. In Nederland hebben we al veel opgegeven (oa onze banen opgezegd en ons huis gaan we dit weekend uit omdat er andere mensen in gaan wonen). Hier gaan we geen dingen meer opbouwen, maar we kunnen ook nog niet naar Zambia om ons daar te gaan settelen. De onzekerheid over hoe lang deze situatie zal duren, maakt dat we ook moeilijk keuzes kunnen maken over woonruimte, eventueel weer gaan werken, scholing van de kinderen en ga zo maar door. Met name voor de kinderen is het ook erg lastig om grip op deze situatie te krijgen.

Wij geloven dat we door God geroepen zijn om te dienen in Zambia. Deze situatie veranderd daar niets aan. We hebben zoveel zegen mogen ervaren in het proces hier naar toe. Een aantal voorbeelden hiervan zijn de opbouw van financiële support, de mogelijkheid om ons eigen huis te kunnen behouden, de definitieve woonruimte die we in Zambia mogen krijgen, fijne mensen die op ons pad zijn gekomen en in Zambia wonen, en nog veel meer. Wel geloven we dat dit uitstel en deze onzekerheid een doel heeft wat uiteindelijk positief zal bijdragen. Hoe moeilijk de situatie nu ook is.

Onze situatie, die wat leeg en soms doelloos aanvoelt, samen met de droogte van afgelopen zomer doet soms wel denken aan een woestijn. Een plek die we ook een aantal keer in de Bijbel tegenkomen. Een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn. Een aantal voorbeelden zijn:

  • Mozes, hij vluchtte naar Midjan (wat ook een in een woestijn lag) na het doden van de Egyptenaar waar hij 40 jaar verbleef alvorens terug te keren om het volk Israël uit Egypte te leiden (Ex. 2). Later zwierf Mozes 40 jaar door de woestijn met het volk Israël
  • Elia, hij vluchtte naar de woestijn omdat koningin Izebel hem wilde vermoorden (1 Kon. 19).
  • Johannes de Doper groeide op in de woestijn tot de dag van zijn verschijning aan Israël (Luc. 1:80)
  • Jezus, hij werd door de Heilige Geest weggeleid naar de woestijn om verzocht te worden door de duivel voordat hij met zijn bediening begon (Mat. 4)
  • Paulus, nadat hij zich bekeerde werd er in Damascus een aanslag op zijn leven beraamd. Hij vluchtte voor 3 jaar naar Arabië (woestijn) voor hij terugkeerde naar Jeruzalem en vervolgens zijn zendingsreizen ondernam (Gal. 1:17)

Alhoewel de woestijn een plek is waar je niet wilt zijn, zien we bij alle bovengenoemde voorbeelden dat het verblijf wel een doel heeft en positieve gevolgen heeft. In alle genoemde gevallen is de woestijn de plek waar zij heen gaan voordat zij aan hun bediening beginnen (Elia was al bezig, maar kreeg een nieuwe opdracht). Het doel is voorbereiding voor de taak die op hun wacht. We zien dat deze mensen op verschillende manieren worden toegerust:

  • Afstand nemen van hun oude leven alvorens God’s opdracht uit te voeren (Mozes, Paulus)
  • Het was nog niet God’s tijd om de opdracht uit te voeren (Mozes)
  • Opdoen van nieuwe energie (Elia)
  • Ontmoeting met God in de stilte van de woestijn (Elia, Mozes)
  • Het weerstaan van verzoeking (Jezus)

Op dit moment weten wij niet waarom we in de deze situatie zitten. Wel mogen we ook de positieve dingen ervaren in deze situatie. Ondanks de onzekerheid leven we in relatieve rust naar ons vertrek toe. We zijn even uit de hectiek van alle voorbereidingen en hebben hier onverwachts meer tijd voor, voordat we in de hectiek en onbekendheid van ons nieuwe leven zullen belanden. Het is een periode waar we na alle drukte weer meer tijd aan elkaar als gezin kunnen besteden. Het is ook een periode waarin we met veel meer rust tot God mogen komen om te groeien in geloof en onze relatie met Hem te versterken. We hebben de stap uit de boot gezet en staan in de storm. In de veiligheid van onze vertrouwde omgeving worden we beproefd om onze blik op Jezus te houden en Hem te vertrouwen zodat we niet zullen zinken maar op water zullen lopen. We zijn er van overtuigd dat door de situatie waar we nu in zetten we nog beter voorbereid zullen zijn op onze periode in Zambia. Daarnaast zijn flexibiliteit en geduld belangrijke eigenschappen in Afrika…

Een andere bemoediging die we uit de genoemde voorbeelden mogen halen is dat God hele mooie dingen zal doen na een woestijnperiode. Wij zijn er klaar voor en kijken er naar uit! Op Zijn tijd!

Nog geen duidelijkheid…

We hadden verwacht vandaag meer duidelijkheid te krijgen over de visumaanvragen. Helaas kregen we te horen dat we volgende week woensdag pas weer een reactie krijgen. Het blijft dus nog even spannend…

Ondanks de lastige en onzekere situatie waar we in zitten, ervaren we dat God bij ons is. We mogen daarom ook weten dat het goed is, ook al is dit door de realiteit van onze situatie niet altijd makkelijk om in te zien.

WERKVISUM (NOGMAALS) AFGEKEURD – VERTREK UITGESTELD

Morgen, dinsdag 7 augustus hadden we in de planning om te vliegen naar Zambia. Helaas hebben we vorige week te horen gekregen dat de aanvraag voor Gerard’s werkvisum wederom is afgewezen. Alice haar werkvisum is nog altijd in behandeling, hier hebben we nog geen reactie op gehad. Dat dit een moeizaam proces is, dat wisten we en is ook niet uniek voor onze situatie. We kennen meerdere gevallen waarbij een werkvisum meerdere keren wordt afgewezen voordat deze toch toegekend wordt. Jammer genoeg wordt ons nu ook ten strengste afgeraden om op toeristenvisum het land binnen te reizen. De kans bestaat dat we niet worden toegelaten vanwege de lopende aanvraag voor een werkvisum, het is sowieso schadelijk voor dit proces.

Een enorme tegenvaller natuurlijk. Naast alle praktische zaken (verzekeringen, huis, etc) zijn we, en de kinderen emotioneel ook klaar om te gaan. Uitstel, en opnieuw van iedereen afscheid nemen zal ons erg zwaar vallen.

Als het goed is zijn er de komende weken meerdere nieuwe evaluatiemomenten van de visa gepland, waardoor we hopen binnen enkele weken alsnog goedkeur te krijgen en waardoor we kunnen afreizen.