R4TW – Run 4 The World

14 september, 5:20 – OM Base Kabwe

Over 25 minuten gaat de 21km van start, een half uur later de 10km en een half uur daarna de 5km. De 30 vrijwilligers die als route aanduider in het veld gaan staan druppelen langzaam binnen. 5.00 aanwezig was de afspraak. We hadden er eigenlijk 35 nodig, maar die konden we helaas niet krijgen. Daar bovenop blijken 5 van de 30 niet op te komen dagen. Een typische start van een evenement in Zambia zullen we maar zeggen, waar je als organisator dus wel enigszins flexibel en stressbestendig moet zijn.

14 september, 9:30 – OM Base Kabwe

De laatste hardloper (deelnemer 21 km) komt onder luid gejuich van de nog aanwezige toeschouwers en vrijwillers binnen! Nagenoeg alle andere 109 deelnemers waren voor 8.30 binnen en net op tijd om de kids run mee te maken met ongeveer 30 enthousiaste kids (waaronder de dames Van Asselt). Eigenlijk waren het 29 enthousiaste kids, en Roël – deze laatste was wat minder enthousiast maar heeft toch ook de 550m uitgelopen.

Terugkijkend was Run 4 The World Zambia een groot succes. De deelnemers waren erg enthousiast en over het algemeen verliep alles zoals gepland. Maar hoe draagt een hardloopevenement nu bij aan het verspreiden van het evangelie wereldwijd?

Binnen OM Sportslink noemen we een dergelijk evenement een “mobilisatie evenement”. Door het hardlopen brengen we mensen bij elkaar, in dit geval zelfs op het terrein van OM. Eventueel kan een dergelijk evenement gebruikt worden om fondsen te werven voor een bediening. Maar bovenal zorgt dit voor een ideale kans om ons geloof te delen, maar ook om mede-gelovigen te prikkelen (mobiliseren) met de vraag wat God op hun hart gelegd heeft om het evangelie te verspreiden. We zijn allemaal zendeling op de plek waar God ons gesteld heeft, maar hoe vervul je die rol? Wat laat je achter voor de komende generatie? Deze laatste vraag hebben we na een korte bijbelse overdenking de deelnemers mee gegeven naar huis. Daarnaast hebben we aan iedereen kunnen delen waar we als OM (of eigenlijk als Christenen) voor staan, en hebben we voor alle deelnemers kunnen bidden voorafgaand aan de race. Wij zijn de zaaiers, de getuigen. Het overtuigen is nu aan de Heilige Geest.

Even in Nunspeet

Vanwege vergaderingen met het internationale Sportslink team was Gerard afgelopen week in Duitsland. Een mooie gelegenheid om ook even in Nunspeet langs te gaan. Vanmorgen had hij de kans om iets over ons wonen en werken in Zambia te vertellen in de Opstandingskerk, onze thuisgemeente.

Blij en dankbaar zijn we voor deze kans en de betrokkenheid van de gemeente! Zie hieronder de opname van deze bijeenkomst na de kerkdienst.

Waardevol

Brian is een gezonde, vrolijke jongen van 10 jaar in juni 2018. Totdat hij plotseling na een paar dagen niet lekker geweest te zijn, door zijn benen zakt en niet meer kan staan.

Meteen word hij naar de dichtstbijzijnde kliniek gebracht voor onderzoek, maar met een panadol (pijnstiller) word Brian weer naar huis gestuurd.
Moeder Janet kan niet geloven dat dit de oplossing zal zijn en neemt haar zoon mee naar een andere kliniek. Ook hier hebben ze geen idee wat de klachten van haar zoon kunnen verklaren, maar ze sturen haar door naar het overheidsziekenhuis in Kabwe.
Met veel hoop hierop gevestigd, word Brian hier opgenomen, maar helaas word ook hier geen verklaring gevonden voor zijn verlamming.
En zodoende dat Brian na enige tijd weer thuis is, bij zijn moeder, broertjes en grootouders die naast hen wonen.

Niet alleen het feit dat Brian niet meer kan lopen is veranderd, maar ook dat veel vrienden en andere familieleden hen links laten liggen. Onder het mom van; ‘er zal vast een reden zijn dat hen dit overkomt’.
Ook school is geen mogelijkheid meer voor Brian, want ondanks dat moeder Janet hem overal naar toe draagt op haar rug, is elke dag 5 kilometer heen en weer terug logistiek niet mogelijk. 

Zonder dromen meer voor haar zoon, legt ze alles in Gods handen neer. Hij is de enige die hen kan helpen.
Na verloop van tijd komt de zus van Brian in aanraking met Paul en Anette Hollander, een Nederlands echtpaar dat de Mission discipleship training bij OM in Kabwe volgt. Op een keer komen zij zodoende ook te weten over Brian. En de hulp van Alice en Delia (Duitse kinderverpleegkundige ) word ingeschakeld om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor Brian.
Al gauw is het duidelijk dat het eerst belangrijk is dat er een diagnose gesteld word en zo komt het dat we met Brian op pad gaan om een röntgenfoto van zijn onderrug te laten maken. Vanuit haar beroep weet Alice namelijk, na onderzoek van Brian, dat de enige verklaring voor de klachten van Brian daar gelegen moet zijn.
Zoals alles hier in Zambia veel tijd kost, is dat ook nu het geval, maar dit keer word er dan toch echt goed onderzoek gedaan. En niet zoals, zo vaak gebeurd, de gezondheid van een kind als minder erg gevonden word. Uiteindelijk komt er uit dat Brian tbc in zijn wervelkolom heeft. Helaas heeft hij inmiddels door de ziekte en het niet adequaat ervan behandelen, ook al ernstige vergroeiingen van zijn gewrichten.

Volgens de arts in Zambia is behandeling niet nodig, maar gelukkig zijn de lijntjes met Nederland kort en word naast fysiotherapie, toch een behandeling met medicatie gestart om uitbreiding van de tbc, met alle gevolgen van dien tegen te gaan.

Gisteren mochten we Brian nog extra verblijden en verrassen. We hebben hem een rolstoel mogen brengen. Wat een ontroerend moment, toen moeder Janet haar zoon weer mobiel zag. Dat Brian weer zelf naar zijn opa en oma kan, of zelf een eindje van huis af.

Wat een dankbaar moment om de getuigenis van moeder Janet te mogen horen. Toen ze alles in Zijn handen had gelegd, toen nam Hij hen in Zijn handen.

Willen jullie meebidden voor verder herstel van Brian en dat er ook een oplossing gevonden mag worden, zodat deze prachtige jongen ook weer naar school kan gaan.

huisbezoek

Na een aantal maanden in een derde wereld land te wonen, komen onvermijdelijk de dingen die je mist vanuit Nederland naar boven. Soms zijn dit kleine dingen, zoals even een rondje rennen als het donker is. Of even naar dorp gauw een boodschapje doen of bepaalde luxe dingen. Maar soms zijn dit ook grotere dingen, zoals het missen van familie/ vrienden en bepaalde gebeurtenissen.

Maar goed, dit even terzijde en terug naar ons leven hier.

Voor Alice haar werk in Sables is ze gisteren op huisbezoek geweest bij Agnes. Van te voren worden op de lokale markt eten gekocht, een zak maïsmeel van 10kg, wat groentes, olie, gefrituurde megarupsen (vol proteïnen) en houtskool voor het te bezoeken gezin.

Agnes wijst ons vervolgens de weg naar haar huis en verteld dat ze hier met haar moeder, oma en 5 broers woont.
Aangekomen bij haar huis is het meteen duidelijk waarom Agnes op Sables – school voor meest kansarme kinderen- zit. Haar huis is gebouwd van bakstenen die alleen in de zon gebakken zijn, cement is er niet gebruikt, maar alleen wat gedroogde modder. De scheuren zijn dan ook aan alle kanten zichtbaar in de muren.

1 van de vele scheuren in de muren van het huis

We worden heel hartelijk welkom geheten door een zichtbaar doodzieke vrouw. Deze vrouw blijkt de moeder van Agnes te zijn. Haar man heeft haar verlaten voor een andere vrouw, na haar wel besmet te hebben met HIV, naar alle waarschijnlijkheid opgelopen bij deze andere vrouw.
Gelukkig weet ik dat medicijnen gratis ter beschikking zijn, dus waarom is deze vrouw dan toch zo ziek vraag ik me af?
Al gauw kom ik erachter dat het probleem zit in het feit dat deze medicatie alleen met eten genomen mag worden. Maar geld voor eten is er helaas niet, omdat zowel moeder als oma vanwege hun fysieke gesteldheid niet in staat zijn om te werken.
Na korte tijd komt een zeer oude dame moeizaam aangelopen, op de vraag hoe oud ze is, antwoord ze humorvol met een lach 180 jaar. Dit blijkt bambuja (oma) te zijn.

De achterkant van Agnes haar huis, met uitkijk op de ‘badkamer’

Tijdens ons bezoek, laat Agnes ons haar huis zien, we komen van de ‘woonkamer’ naar een volgende kamer, waar we helemaal niks zien behalve 1 klamboe die er hangt. Agnes verteld dat dit de slaapkamer van de 5 jongens is. Ik kan me niet indenken hoe het is om hier op de harde grond te moeten liggen in de nacht om te slapen. In deze tijd van het jaar koelt het ook nog regelmatig af tot 8-10 graden en vanwege de scheuren in de muren en geen enkele vorm van isolatie, denk ik niet dat het binnen veel warmer zal zijn.

De volgende ruimte waar we komen blijkt het kamertje te zijn waar oma, moeder en Agnes slapen. Een enkele deken op de grond wat wellicht dient als matras. En alle bezittingen die ze hebben opgeslagen in deze kamer. Ook hier weer de scheuren in de muren.

slaapkamer van de jongens
slaapkamer van moeder, oma en Agnes, in de hoek een grote scheur in de muur zichtbaar

Als we weer terug zijn bij moeder en oma kom ik erachter dat de huur voor dit huis alsnog 50 kwacha is, een kleine 4 euro, maar voor mijn gevoel is het schandalig om voor de toestand waarin dit huis verkeerd geld te vragen. De dakplaten van het plafond overlappen elkaar niet, waardoor er een enorme gleuf tussen zit en het in het regenseizoen een overstroming in huis is.
Enige voordeel van regenseizoen is wel dat ze gratis water ter beschikking hebben word mij verteld. Want ook water moet hier gekocht worden en met geluk hebben ze water om te koken en te drinken. Maar water om te wassen is er niet, want als er al geld over is, dan is eten noodzakelijk.
Ontzettend dankbaar zijn ze dan ook met het eten wat we meegebracht hebben, waardoor ze de komende week in elk geval 1 keer per dag een klein beetje maispap kunnen eten.

alles wat er in de keuken/ woonkamer te vinden is, de 2 krukjes dienen als tafel, maar meteen als enige zitmeubilair

En ik.. ik besef me vooral weer dat ik ondanks alles wat ik mis in Nederland, ik juist vanwege dit soort verhalen hier ben. Dat ik mag meehelpen om een aantal van deze kinderen een beter toekomstperspectief te bieden, door ze te helpen revalideren van diverse klachten, wat anders een grotere invaliditeit zou kunnen geven.

En ten aanzien van al mijn bovenstaande gevoelens aan het begin van dit verhaal, tuurlijk mis ik onze vrienden en familie, maar wat zijn wij, ook hier, nog ontzettend rijk en gezegend vergeleken met al deze andere, minstens net zulke waardevolle mensen. Dan douche ik me nog maar een keer onder een koude douche en trek ik nog maar een extra trui aan als het binnen 13 graden is en steken we de kaarsjes aan, als voor de zoveelste keer de elektriciteit uit valt.

Ons weekprogramma

“Hoe ziet een normale week van jullie er nu uit?”, is een vraag die ons nog wel eens gesteld wordt. Een leuke vraag om in een blog te behandelen!
Uiteraard is geen enkele week hetzelfde, maar toch proberen we wel enigszins een vaste structuur te handhaven. Zie ook het schema hieronder.

Ochtendroutines

Net als de meeste Zambianen staan ook wij vroeg op! Gerard gaat er vaak om 5.30 uit en Alice volgt redelijk snel daarna. We starten allebei met onze stille tijd. Het allerbelangrijkste voor ons, is onze relatie met God. Het is daarom goed om daar mee te starten. Rond 7.00 zijn ook de kinderen wakker en gaan we ontbijten. Dit is een van de zegeningen hier, dat we dit bijna iedere dag met het hele gezin doen.  Dankzij de broodbakmachine (als gevolg van de dramatische kwaliteit van het brood hier in de supermarkt) ontbijten we de meeste dagen met vers brood! 

Zondag

Op zondag gaan we vervolgens naar de kerk. Eens per 2 weken gaan we naar Grace Church, dit is een internationale kerk waar veel mensen van de zendelingen community heen gaan. Voor de kinderen is er een kinderprogramma. Volgens Roël is dit de “lolly kerk”, omdat aan het einde van het programma de kinderen een lolly krijgen.

De andere week zijn we inmiddels betrokken bij een lokale kerk in Makalulu, een van de armste wijken in Kabwe. Samen met de familie Van Vuuren verzorgen we hier het kinderprogramma. Vaak zijn hier 50-70 kinderen. Inmiddels volgen we hetzelfde programma als in onze eigen kerk in Nunspeet, wat bestaat uit zingen, een verhaal, knutselen en spelletjes.

In de middag hebben we inmiddels (net gestart) eens per 2 weken “cell group” samen met 2 andere gezinnen. De insteek hiervan is om samen de bijbel te bestuderen, maar ook om elkaar te bemoedigen, samen te bidden en er gewoon voor elkaar te zijn.
’s Avonds proberen we vaak nog een kerkdienst vanuit Nederland terug te luisteren, om zo ook op de hoogte te blijven van wat er in onze thuisgemeente gebeurd

(Pre-)School

Iedere ochtend staat voor Alice en de meiden in het teken van school. Vanwege de kleine klas is het streven om voor 12 uur klaar te zijn met de lessen. Vaak lukt dit, maar soms (met name voor Faya) is het wel lastig om zich er toe te zetten om school te doen en moet er na de lunch verder gegaan worden. Ook bijbelles is onderdeel van het schoolprogramma. Juf Alice is een lieve juf, maar ook wel een beetje streng

Roël gaat op maandag, dinsdag en donderdag in de ochtend naar de pre-school. Dit is een zeecontainer die bij OM staat welke is omgebouwd tot peuterspeelzaal/kleuterklas. Gemiddeld zijn er zo’n 8 kinderen in de leeftijden 2-5 jaar.

Dagprogramma Gerard

De maandag start met de weekstart/devotions bij OM om 8.00 uur. Hier komen de meeste OM’ers die werkzaam zijn in Kabwe naar toe om gezamenlijk de week te starten. De maandagochtend werkt Gerard dan ook veelal vanaf de basis, net als donderdagochtend. Omdat veel collega’s van Gerard verspreid over Zambia (en zelfs over de hele wereld) werken kan hij vanaf veel plekken werken. Regelmatig werkt hij ook vanuit huis, of heeft hij diverse afspraken in Kabwe.

Voor de volledigheid hieronder nogmaals het filmpje waarin hij uitlegt wat zijn verantwoordelijkheden zijn:

Een groot project wat hij daarnaast momenteel organiseert, is Run 4 The World, zowel Internationaal als in Zambia. Het doel van dit project is om hardlopend een positieve impact op de wereld te hebben door middel van bewustwording creëren , fundraising, gebed, etc. Klik op het logo voor de website

Verder is hij vanuit de kerk betrokken bij evangelisatie en bemoediging in de gevangenis (zie blog) op donderdag.

Dinsdagochtend probeert hij tijd te reserveren om te studeren: Bemba (lokale taal), spiritueel leiderschap en bijbelse onderwerpen waar hij in dagelijk werk tegen aan loopt. Woensdagochtend heeft Gerard tijd samen met “mini-me” Roël; samen fietsen, of even naar dorp. Daarnaast spreekt hij wekelijks af met een lokale, jonge vader die zich geroepen voelt om de zending in te gaan, maar ook met deze roeping worstelt.

Dagprogramma Alice, Maji, Faya

Naast school met de meiden iedere ochtend gaat Alice iedere maandagmiddag naar Sables (school/weeshuis) om daar als fysio- en manueel therapeut te werken. Onze buurvrouw geeft hier deze middag ook kookles, een les die onze dames ook maar al te graag volgen!
Daarnaast heeft Alice door de week verspreid diverse patienten vanuit de (zendelingen) gemeenschap. 

Op dinsdagmiddag is “activity-group” wat georganiseerd wordt door diverse moeders van zendeling gezinnen. Het doel hiervan is om op een leuke manier een praktische aanvulling te geven op school. De activiteiten zijn zeer uiteenlopend: gymles, ontdekken hoe te handelen bij brand, koekjes bakken, leren over continenten/landen/provincies/plaatsen/etc, leren wat drijft en wat niet drijft, en alles wat de moeders maar kunnen verzinnen.

Op woensdagmiddag heeft Alice bijbelstudie met een groepje andere dames. En op dinsdagavond en donderdagochtend zijn er sportuurtjes ingepland. Inmiddels heeft Maji basketbal les op donderdagmiddag. Erg leuk, maar ook nog wel lastig, vooral ook omdat de meeste kinderen wat ouder zijn en al best lang op basketbal zitten. Vrijdagochtend staat voor de kinderen “play-group” gepland, gewoon een ochtendje lekker spelen met de kinderen onder elkaar. Hier gaat ook Roël mee naar toe.

Avonden en zaterdag

De avonden zijn vaak rustig. Ieder avond is het tussen 18.00 en 19.00 donker. Het is voor ons niet veilig om in het donker lopend over straat te gaan. ’s Avonds hardlopen zit er dus bijvoorbeeld niet in. Daarnaast is er eigenlijk ’s avonds ook niks te doen. We proberen twee keer in de week samen bijbelstudie te doen. Inmiddels is de “buurt-braai” (barbecue met onze buurvrouw en soms met anderen) ook wel bijna een wekelijks terugkerende activiteit. Hierbij is overigens gezelligheid, samenzijn, de sfeer van een barbecue belangrijker dan het wegwerken van grote hoeveelheden vlees.

Zaterdagen zijn de dagen waarop we liefst zo weinig mogelijk plannen. Vaak moeten we wel even naar de supermarkt en proberen we te fietsen of hard te lopen, maar verder doen we het liefste zo weinig mogelijk deze dag.

Ride 2 Transform Malawi 2019

Malawi behoort tot de 10 armste landen van de wereld. Nederland behoort tot de 15 rijkste landen van de wereld  en is ongeveer 50 keer zo rijk (gebaseerd op cijfers over het BNP per inwoner). Zelfs in vergelijking met Zambia zien we de verschillen als we door de dorpjes heen rijden. Waar in Zambia veel huizen nog platen op het dak hebben, zien we hier vooral grasdaken. Ook het aantal stenen gebouwen is een stuk minder en zien we veel meer huizen, winkels e.d. van leem.

Het voornaamste doel van onze trip was gebed en evangelisatie onder de Yao bevolkingsgroep. Deze stam bestaat uit ongeveer 2 miljoen mensen.  Bijna de volledige stam woont in de regio ten zuiden/westen van Lake Malawi. Dit is ook het gebied waar wij in 7 dagen ongeveer 550km door heen fietsen. De Yao’s bestaan voor 99% uit moslims. Veel mensen kunnen niet lezen of schrijven, ze proberen vooral door handel in hun levensonderhoud te voorzien. Vrouwen zijn niet van waarde in hun cultuur. Het principe van familie kennen ze eigenlijk niet, mannen hebben vaak kinderen bij meerdere vrouwen.

Voor ons vrij schokkend om te horen was de traditie van “initiation”, de overgang van kind naar volwassenheid. Jongens en meisjes in de leeftijd van 9-13 jaar worden (gescheiden van elkaar) voor enkele weken meegenomen buiten het dorp. De jongens worden voorbereid op het man-zijn. Een belangrijk onderdeel hiervan is het recht op seksuele vrijheid. Vaak is besnijdenis ook een onderdeel van het ritueel. Vanwege slechte hygienische omstandigheden komt het voor dat jongens tijdens deze periode overlijden. Ze worden ter plekke begraven, de ouders worden pas geïnformeerd bij terugkomst. Ook de meisjes worden voorbereid op een leven van seksuele onderdanigheid, dit dus helaas al vanaf zeer jonge leeftijd. Door het hebben van seks worden ze volwassen. Vanzelfsprekend is HIV/AIDS een groot probleem onder deze bevolkingsgroep.

Het was een erg intensieve, maar bijzondere tocht. Intensief vanwege de gemiddeld 80km per dag die we fietsten, het dagelijks opzetten en afbreken van onze tent, de continue confrontatie met de armoede, het gebrek aan privacy vaak bij het lunchen of kamperen in een dorp (met name voor de kinderen) en de algemene zorg voor de kinderen bij wie een dergelijke trip ook niet in de koude kleren gaat zitten. Extra intensief was het omdat we allebei een deel van de trip ernstig last hadden van maag- en darmklachten (tot overgeven aan toe) vanwege een voedselvergiftiging. Hierdoor werden we erbij stilgezet dat we onze trots aan de kant moesten zetten en dat het niet onze eigen kracht is waardoor we dit kunnen doen, maar God’s kracht in ons.

Bijzonder is de natuur van Malawi (de foto’s spreken voor zich!). Bijzonder waren de ontmoetingen met de vele (school)kinderen, de blijde gezichten terwijl ze naar de weg renden om de mzungu’s (witte mensen) te begroeten, de verhalen die we mochten vertellen en de liedjes die we samen zongen. Bijzonder om een audiobijbel bij de hoofdmeester van een islamitische school achter te laten in de hoop en het vertrouwen dat hij er ook iets mee gaat doen. Bijzonder waren ook de gesprekken met moslim mannen, hun openheid en interesse om te horen over Jezus’ liefde voor ons, en de kans om voor ze te bidden. Bijzonder om je eigen geloof te delen met vrouwen vanuit zo’n andere achtergrond en met zo’n ander leven om hun hierdoor te bemoedigen. Ze te mogen vertellen dat ze van net zoveel waarde zijn als de mannen in God Zijn ogen, allemaal geschapen naar Zijn evenbeeld. Bijzonder was het ook om andere zendelingen te mogen bemoedigen die, vaak erg afgelegen, veel goed werk doen op lokale schaal.

En nu? De Ride 2 Transform Malawi 2019 is klaar. Fietsen en tent zijn ingepakt en we zijn weer vertrokken. Maar de herinneringen aan de gebeurtenissen en de mensen uit onze ontmoetingen die blijven. Zo ook het gebed voor hen, hun familie en hun gemeenschap. Wij hebben een week lang mogen zaaien. Nu is het aan U, Heer. Voorzie in alles wat nodig is om de gezaaide woorden en herinneringen te laten groeien en vrucht te laten dragen. Dat zij mogen inzien dat ze in duisternis leven. Dat hun levensstijl niet leidt naar verlossing, maar naar het oordeel van de zonde. Geef dat, via onze aanwezigheid, zij iets van Uw liefde hebben mogen ervaren. Openbaar Uzelf aan hen Heer en leidt hen in het licht. Want u ben de Weg, de Waarheid en Leven, Heer Jezus.  Geef hen Vrede. In Jezus’ naam, Amen.

Load shedding??

Enige tijd geleden hebben we al eens kort iets verteld over het afgelopen regenseizoen.

Dat deze helaas wel erg slecht was, met waarschijnlijk grote gevolgen voor veel mensen.

De gevolgen zijn, amper een maand na de laatste regen al zichtbaar. Veel maïs oogsten zijn mislukt, wat eigenlijk het hoofdvoedsel is voor veel mensen. De prijzen van zowel maïs, als van andere granen zijn al flink gestegen. Voor een zak van 10kg maïsmeel is de prijs gestegen van 70 naar 80 kwacha, wat op een uurloon van 8kwacha per uur erg veel is. Daarnaast moet je natuurlijk nog je groenten en je eventuele vlees kopen. 

Maar niet alleen aan de verhoging van de voedsel prijzen is te merken dat het een erg slecht regenseizoen is geweest. De energie maatschappij heeft al een voorstel liggen om de prijzen te verdubbelen. Dit allemaal vanwege het onvoldoende gevuld zijn van de dammen die de elektriciteit moeten opwekken. Maar daarnaast is ook al bekend gemaakt dat per 1 juni zogenaamde ‘load shedding’ gaan invoeren. Dit houd in dat er elke dag een periode van minimaal 4 uur geen stroom zal zijn. Per regio varieert op welk tijdstip dit zal zijn.

Uiteraard is gedurende de nacht nog niet heel erg problematisch, maar als het net rond etenstijd is, vergt dit wel enige planning. En zeker in dit moderne tijdperk is het ook altijd lastig als je net even je mobiele telefoon wilde opladen voor deze leeg is. Of even douchen op een willekeurig tijdstip zit er ook niet in. 

Voor veel mensen is het uberhaupt verkrijgen van water uit de kraan zonder stroom al lastig, aangezien het water vaak eerst vanuit een pomp omhoog gepompt moet worden.

De komende maand zal ons ‘load shedding’ schema er als volgt uitzien, we zijn benieuwd naar de rest van het jaar, aangezien het nog een lange tijd zal duren (november) voor de eerste regens weer verwacht worden. Mensen die hier al langere tijd wonen geven aan dat de blokken zeer waarschijnlijk in de loop van het jaar langer zullen worden, van zelfs 8 uur dagelijks 🙁

Fysiotherapie bij Sables

Inmiddels ben ik (Alice) wekelijks aan het werk op een school hier in Kabwe. Deze school is voor de meest (kans)arme kinderen en tevens zit er een weeshuis, voor diegenen die anders op straat moeten zwerven. Ik ben hier werkzaam als fysiotherapeut. Uiteraard is de vraag naar (para)medici hier veel groter dan alleen fysiotherapie, maar helaas is dit niet voorhanden voor veel van deze kinderen

Zo krijg ik dus regelmatig andere vragen buiten mijn Nederlandse beroepsprofiel. Zoals röntgenfoto’s of MRI uitslagen beoordelen. Maar daarnaast ook een stukje, wat wij zouden noemen huisartsenzorg, als ontstoken ogen, wondbeoordeling en -verzorging en allerlei andere zaken. Uiteraard ben ik niet voor alles opgeleid, maar ik merk wel dat ik snel bijleer en veel hulplijnen in Nederland kan inschakelen indien echt nodig (waarvoor veel dank!)

Maar even terug naar wel mijn vakgebied, fysiotherapie.  Hier op Sables behandel ik dus een aantal kinderen met diverse klachten. Waaronder “Rena” (niet haar echte naam). Rena zat toen ze 2 jaar was, net buiten voor haar huis toen het huis instortte. De huizen zijn hier vaak van zeer slechte kwaliteit vanwege het gebrek aan financiële middelen. Een deel van het huis is bovenop haar been gevallen, met als gevolg dat haar onderbeen geheel verbrijzeld is. Helaas waren ook hierna de financiële middelen beperkt. Met als gevolg een scheefgroei van haar voet en onderbeen vanwege geen behandelingsmogelijkheden. Rena was hierdoor jarenlang niet in staat om te kunnen lopen zonder hulpmiddelen.

Dankzij de hulp van de school heeft zij midden vorig jaar een operatie kunnen ondergaan. Door deze operatie is haar voet weer rechtgezet. En kan ze lopen zonder krukken,. Geweldig resultaat natuurlijk, maar helaas was er geen sprake van een revalidatie traject na die tijd, waardoor het lopen beperkt bleef tot kleine stukjes.

Om te zorgen dat Rena toch naar school kan, wat namelijk een uur heen en een uur terug lopen is, is fysiotherapie noodzakelijk. Hierdoor zal het effect van de operatie nog groter zijn. Hoe mooi is het dan om te ervaren dat God ons juist hierheen brengt, waar we middels onze talenten en kennis ons mogen inzetten voor onder andere een meisje als Rena.

Vrijheid!

In het vorige, welke we plaatsten in februari, gaven we aan dat we gestart waren met de Missions Discipleship Training, kortweg MDT. Inmiddels kunnen we melden dat we deze training met succes hebben afgerond en op zaterdag 13 April officieel “geslaagd” zijn! Het was een intensieve periode, met de nodige ups en downs, maar ook zeer waardevol en leerzaam. We zijn spiritueel gegroeid, hebben veel geleerd over de Zambiaanse cultuur en hebben fijne lokale contacten opgedaan. De komende periode zullen we hier op onze website regelmatig een aantal van de kernpunten vanuit deze training delen.

We zijn ook wel erg blij dat we deze training nu achter de rug hebben en we weer de vrijheid hebben om ons eigen ritme weer op te pakken. Met name voor de kinderen waren de afgelopen weken best pittig. Wij waren veel weg, de kinderen waren ondergebracht op verschillende plekken, Maji kreeg les van andere mensen, Faya ging ’s ochtends met Roël naar de pre-school (peuterspeelzaal) en moest ’s middags nog school doen, etc. Dit was niet altijd makkelijk, maar iedere keer verbazen we ons weer over hun flexibiliteit en veerkracht. Het is wel goed dat ze nu (net als de kinderen hier) even een paar weken vakantie hebben. Extra fijn is het dat op dit moment opa en oma (ouders van Alice) ook hier zijn.

Vakantie

Het afronden van de MDT en de aanwezigheid van onze bezoekers was voldoende reden om een korte vakantie in te plannen. Op een ruime 600km (maar wel 10 uur rijden) vanaf onze woonplaats Kabwe ligt het plaatsje Livingstone. Vlak bij dit plaatsje zijn de beroemde Victoria watervallen te bewonderen. Deze watervallen liggen in de Zambezi rivier op de grens tussen Zambia en Zimbabwe. Ze zijn 1708 meter breed en op het hoogste punt 128 meter hoog. In deze periode (net na het regenseizoen) is de waterstand op zijn hoogst. Ook al was het geen goed regenseizoen, stroomde er alsnog een indrukwekkende hoeveelheid water over de kliffen (gemiddeld 500 miljoen liter water per minuut volgens Wikipedia). De lokale bevolking noemt deze watervallen de Mosi-oa-Tunya (letterlijk vertaald: de rook die dondert). Deze naam kunnen we wel snappen, omdat vanaf een afstand je al de waterdamp (rook) op ziet stijgen en het vallende water hoort bulderen. Bij de aanblik van deze watervallen wordt de grootheid van God’s schepping overduidelijk en besef je je weer hoe klein en kwetsbaar je als mens bent. Er is nog veel meer over deze watervallen te vertellen, maar de volgende foto’s zeggen waarschijnlijk meer dan 1000 woorden.

Het volgende hoofddoel van onze reis was Chobe National Park in Botswana. Een van de meest bekende (en biologisch meest diverse) parken van het land. Hiervoor moesten we dus wel eerst de grens oversteken, iets wat nog wel wat voeten in de aarde heeft. Naast de standaard immigratie stempels ed in paspoorten moesten we ook vooraf een tijdelijke exportvergunning voor de auto regelen, welke gecontroleerd moet worden aan de grens. Uiteraard gaat dit gepaard met de diverse formulieren die handmatig ingevuld moeten worden, kopieën van documenten die je vooraf zelf moet regelen (kan niet bij de instanties die ze nodig hebben), stempels die gezet moeten worden en handtekeningen die gecontroleerd moeten worden. De grensovergang zelf bestaat uit een overgang met een pont, waarin per overgang één vrachtwagen en één personenauto tegelijkertijd over kunnen. De rij vrachtwagens die staan te wachten is dan ook enkele honderden meters lang. Bij aankomst in Botswana moeten dan ook weer de nodige documenten ondertekend worden voor de auto en paspoorten afgestempeld. Dit laatste gebeurd alleen maar na het overhandigen van geboorte certificaten van (minderjarige) kinderen om te bewijzen dat we ook daadwerkelijk de ouders zijn van de kinderen. Het hele proces nam bij ons ongeveer 2 uur in beslag wat redelijk snel is.

We hebben maar 1 nacht in Botswana geslapen, maar onze periode hier was het gedoe bij de grensovergang meer dan waard. We hadden een chalet gehuurd op een park op een half uurtje rijden vanaf Chobe. Dit park ligt echter aan de rand van een grote savanne achtige vlakte met een drinkplaats. In de middag zagen we al de nodige giraffen en zebra’s op enkele tientallen meters vanaf ons huisje langslopen. De bavianen liepen zelfs bijna over de veranda. Het hoogtepunt was wel toen er in de schemer een flinke kudde olifanten vanuit de verte aan kwam lopen naar de drinkplaats. Het park beschikt over een ondergrondse bunker die doorloopt tot ongeveer 5 meter vanaf de drinkplaats. Fantastisch om een kudde olifanten zo dichtbij te kunnen bewonderen. Tijdens de wandeling terug naar het huisje moesten we wel wat zachtjes doen, omdat ongeveer 15 meter voor onze huisje een tweetal buffels stonden te grazen.

Het park Chobe zelf is ook bijzonder mooi. Alleen met een vier wielen aangedreven terreinwagen mag je in dit park zelf rijden, en we snappen ook wel waarom. De wegen zijn erg slecht en een gewone auto zal in de dikke laag mul zand zeker vast komen te zitten. Het landschap in het park is erg afwisselend en de diversiteit aan dieren is groot. Zelf hebben we oa. veel hert-achtigen, giraffen, olifanten, krokodillen, nijlpaarden, zebra’s, warthogs en zelfs 2 leeuwen gezien. Ook hiervoor geldt, bekijk vooral de volgende foto’s!

De komende periode

Vanwege de training en de vakantie hebben onze werkzaamheden de afgelopen periode op een wat lager pitje gestaan. Deze zullen we vanaf nu weer verder op gaan pakken en verder in detail vorm gaan geven.
Alice zal naast de scholing van de kinderen zich ook gaan inzetten als Fysiotherapeut bij Sables, dit is de school voor kansarme kinderen en weeshuis waar we oa. ook kerst gevierd hebben. Ook is zij betrokken, samen met diverse andere moeders van zendelingsgezinnen, bij het organiseren van “buitenschoolse activiteiten” waardoor de kinderen samen spelen, ontdekken, gymen, etc. Fysiotherapeuten en (goede) fotografen zijn sowieso erg schaars hier in deze omgeving, dus op beide gebieden weten veel mensen haar inmiddels te vinden.

Gerard is voor Sportslink Internationaal druk bezig met het organiseren van een “Global Sports Summit”. Dit is een bijeenkomst voor de diverse sportleiders binnen OM om activiteiten op elkaar af te stemmen, van elkaar te leren en samen na te denken hoe we het evangelie wereldwijd kunnen verspreiden door middel van sport. Vooral daar waar men nog niet of nauwelijks van Jezus gehoord hebben.
Daarnaast is hij betrokken bij het organiseren van Run for the World, een wereldwijd hardloopevenement met als doel mensen en middelen te mobiliseren om projecten te ondersteunen die uitreiken naar mensen die nog niet bereikt zijn met het evangelie.
Voor Sportslink Zambia is de hoofdactiviteit een plan maken en implementeren om de verschillende sportvelden op de basis van OM Zambia in Kabwe nog beter te gebruiken. Het primaire doel van deze velden is mobilisatie en toerusting van sportleiders, zodat deze uit kunnen reiken met het evangelie door middel van sport. Het is echter ook de bedoeling dat hier evenementen, trainingen, ed georganiseerd kunnen worden om een inkomen te genereren om projecten te ondersteunen.
Ten slotte is Gerard inmiddels ook betrokken bij gevangenis evangelisatie. Het voornaamste doel hiervan is om deze gevangen (waarvan een aantal veroordeeld zijn tot de doodstraf) hoop te geven en hen te helpen om verder spiritueel te groeien.

Gesettled

Inmiddels, na ruim 3 maand, kunnen we zeggen dat we goed gesettled zijn in onze nieuwe omgeving. Ons huis is echt wel ons thuis geworden, we weten waar we heen moeten als we iets nodig hebben, zijn bezig met het opbouwen van vriendschappen en hebben onze draai gevonden in het doen van onze dagelijkse dingen.

MDT
Inmiddels zijn we sinds 4 Februari ook gestart met onze Missions Discipleship Training (MDT). Deze training duurt ongeveer 2,5 maand en zal ons voorbereiden op het wonen en werken als zendeling en discipel van Jezus (in Afrika). In totaal zijn we met ongeveer 40 “studenten”. Hiervan is een handjevol buitenlander (naast ons zijn er 2 Duitsers, 1 Zuid Afrikaan, 1 Zuid Koreaan, 1 Amerikaan en 2 Tanzanianen), de rest is afkomstig uit verschillende delen van Zambia. Het is intensief om weer in de schoolbanken te zitten, zeker in combinatie met het gezinsleven. Daarnaast is het wel een zeer interessante training, met name ook vanwege de interactie met de Zambianen en de verschillen in cultuur (ook in het lezen en interpreteren van de Bijbel)

Hoe het gaat en wat we doen
In onderstaande filmpjes geven we uitleg over hoe het met ons gaat en wat we doen.

Het eerste filmpje hebben we opgenomen voor onze thuisgemeente en geeft een algemeen beeld over hoe het met ons gaat en wat we doen.

Het tweede filmpje is specifiek over het werk van Gerard.

Ten slotte
Zoals jullie hebben kunnen zien gaat het dus goed moet ons! We zijn nog steeds blij en dankbaar voor ons leven hier en de dingen die we mogen en kunnen doen. Alhoewel de training die we volgen erg interessant is en essentieel voor het goed kunnen functioneren in het werk dat we gaan doen. We kijken ook erg uit naar de periode na deze training. Dan kunnen we ons namelijk echt volledig gaan inzetten voor het werk waartoe we geroepen zijn!

Met een hartelijke groet,

Gerard, Alice, Maji, Faya en Roël van Asselt